Między wyjazdami alpejskimi trafia się tylko jeden wolny weekend, trzeba więc wykorzystać go na wizytę w Tatrach 😉. W sobotę jest świeżo po opadach więc główny cel zostawiamy z Bartkiem na niedzielę i wybieramy coś na rozruch z krótkim podejściem. I tak z mojej Listy Polecanych Dróg wyciągam wschodnią ścianę Młynickiego Soliska, a właściwie sektor wieńczący u podstawy środkowe żebro tej ściany. Z kilku wytyczonych tutaj tradowych linii wybieramy dwie – Quo Vadis (VII) i Moylan (VII). Prowadzą one blisko siebie oraz składają się z czterech wyciągów o podobnych trudnościach i charakterze – wspinamy się rysami w płytach, a kończymy unikalnymi ciasnymi zacięciami. Obie są ciekawe, Moylan jednak bardziej klasowy – trudności trzymają na każdym wyciągu.

Na początek sezonu zimowego w Tatrach wybieramy się z Michałem i Szymonem na wschodnią ścianę Młynickiego Soliska. Złoty Filar (M4/M5) wydaje nam się dobrą opcją na rozruch – długa ale przystępna droga z odcinkami w skale poprzetykanymi fragmentami trawkowymi i łatwe wyjście do grani szczytowej. W dobrych warunkach ścianę można polecić jako ciekawą alternatywę dla Tępej – obok są też drogi o podobnym charakterze np. Filar 116 czy Kubinove Żebro i żleby. W naszym przypadku wszystko zaprane było luźnym śniegiem, zaczęła się odwilż i wiał mocny wiatr, skończyło się więc godzinami żmudnej pracy i brodzeniem w żlebie wyjściowym po zmroku 😉.