Pierwsze drogi w polskich Tatrach na koncie, czas spróbować czegoś na Słowacji. A że Ostry Szczyt zawsze bardzo mi się podobał, to właśnie jego ścianę planujemy przejść. Wybieramy jeden z klasyków - Drogę Motyki (IV/V). Do mnie i Tomka dołączają jeszcze Krzysiek z Ryśkiem, debiutujący jako taternicy. Droga dostarcza nam wielu wrażeń, również przez przypadkowe wejście w piątkowy wariant czy też szukanie ostatniego stanowiska zjazdowego. Pod ścianą meldujemy się po kilku godzinach i jesteśmy bardzo usatysfakcjonowani.

Po przygotowaniu w skałach umawiamy się z Tomkiem na pierwszy wspólny wyjazd na wspinanie w Tatrach. Na celownik obieramy popularną kombinację dróg kursowych - Załupę H na Zadnim Kościelcu i Gnojka na Kościelcu. Na podejściu dopada nas ulewa ale mimo to nie odpusczamy. Pierwsza droga nie przypada nam do gustu i nie sprawia żadnych problemów - trudności brak a sporo gruzu i rzęchu. Na Gnojku również działamy sprawnie ale tutaj już musimy trochę się sprężyć. Dobra szkoła dla początkujących plus kilka ładnych ruchów - warto zrobić.

Pomysł na wejście na Szatana Czerwonym Żlebem podpatrzyłem od kolegi Łukasz (Madnessa) prowadzącego blog Mountain Adventure. Zbieramy sporą ekipę i wcześnie rano podchodzimy do Mięguszowieckiej. Warunki w żlebie są bardzo dobre, dlatego rezygnujemy z asekurowania się. Grań jest już łatwa, a na zejściu jedyne trudne miejsce pokonujemy zjazdem. Szybka i sprawna akcja i kolejna piękna góra zdobyta - tym razem drogą "prawie wspinaczkową".

Łapiemy resztki zimy i spędzamy 3 dni w Niżnych Tatrach. Zaczynamy od nart na Chopoku, następnie jedziemy na południową stronę i podchodzimy do Schroniska Stefanika. Następnego dnia rano startujemy na grań i przechodzimy m.in. przez Dumbier, Chopok, Derese i Chabenec. Pod wieczór docieramy do klimatycznej "Utulni" Durkova, gdzie spędzamy noc. Następnego dnia rano wyruszamy z powrotem pod Chopok trochę zmieniając trasę przejścia.

Razem z Tomkiem wybieramy się na weekend nad Morskie Oko, gdzie spotykamy kilku ludzi z naszego klubu. Nie mając za dużego pojęcia o wspinaniu zimowym w sobotę wybieramy się na Mnicha, a oczywiście to nie jest ściana mikstowa :) Mimo to udaje nam się przejść Drogę Robakiewicza. Później bawimy się jeszcze trochę na małym lodzie napotkanym na zejściu. W niedzielę wchodzimy już w zimową drogę na Progu Mnichowym (Wesołej Zabawy) jednak po pierwszym wyciągu zaliczamy zjazd, gdyż zaczyna lać i "zmywać" nas ze śniegiem ze ściany. Pierwsze koty za płoty 😊.

Umawiam się z Tomkiem i Jackiem na Pośrednią Grań, w ostatniej chwili dołącza do nas Zbyszek. Podchodzimy od Staroleśnej i na Przełęcz Pośrednią dostajemy się stromym żlebem. Zaliczamy Żółty Szczyt, wracamy na przełęcz i wiążemy się by po przejściu granią przez Mały Pośredni zameldować się na szczycie. Generalnie idziemy na lotnej, na sztywno asekurując się tylko na 2 wyciągach, gdzie spotykamy trudności II-III. Mega udana wycieczka.

Wybrane zdjęcia z kursu lawinowego, zorganizowanego przez Topr dla naszego Klubu Wysokogórskiego.

Po czterech tygodniach od pierwszego i dwóch tygodniach od drugiego podejścia do zdobycia najwyższego Karpat zimą (najpierw powstrzymał mnie wielki opad i mróz, ostatnio również z powodu pogody zmieniliśmy plany i zdobyliśmy Kończystą), wracamy do Doliny Batyżowieckiej. Tym razem jedziemy w czwórkę - ja, dwóch Tomków i Alan. Na miejscu, pod Batyżowiecką Próbą, spotykamy jeszcze koleżankę z FTG wraz z załogą więc szczyt atakujemy w stylu oblężniczym ;) Idzie sprawnie i wszyscy meldujemy się na szczycie.

Razem z Alanem i dwoma Tomkami planujemy zimowe wejście na Gerlach. Dla mnie jest to powrót po 2 tygodniach od ostatniej próby i zimnego biwaku. Docieramy do Wyżnych Hagów jeszcze przed świtem, podchodzimy więc po ciemku. To plus bardzo mocny opad sprawia, że nie bardzo wiemy gdzie idziemy i nieświadomie schodzimy ze szlaku. Na dziko przedzieramy się przez las i po dośc długim błądzeniu i przypadkowej wizycie w jakieś górskiej chacie, w końcu docieramy nad Batyżowiecki Staw. Niestety nie ma opcji wchodzenia w żleb w taką pogodę, dlatego też zmieniamy plan i stawiamy na bezpieczniejszą w tych warunkach Kończystą.

Dołączam do dużej ekipy zebranej przez Farixa, w planach jest biwak i dwa wyjścia wspinaczkowe - na Gerlach i Kończystą. Niestety z powodu bardzo dużego opadu oraz niskiej temperatury (-20) musimy zweryfikować plany. Po dotarciu do Doliny Batyżowieckiej i rozbiciu namiotów próbujemy chociaż zdobyć Gerlach drogą normalną - Batyżowieckim Żlebem. Po długiej walce w głębokim śniegu w końcu jednak się poddajemy i wracamy do namiotów. W nocy bardzo marzniemy, na dodatek śnieg sypie bardzo mocno (zasypuje nam namioty) więc rano nie pozostaje nam nic innego jak zaliczyć odwrót. Dostaliśmy trochę po tyłkach ale i zebraliśmy doświadczenia na przyszłość.

Razem z Adamem i Ryśkiem atakujemy kolejny szczyt tatrzańskiej korony zimą. Tym razem lądujemy w Dolinie Wielickiej i ruszamy na Staroleśny. Droga jest nieprzetarta więc błądzimy trochę w masywie Bradavicy, w końcu jednak szczęśliwie meldujemy się na szczycie. Zimą wejście na Staroleśny jest dość dużym wyzwaniem turystycznym, przynosi więc sporo satysfakcji.

Korzystając z dnia wolnego, wybieramy się z Ulą na zimowe wyjście na narodową górę Słowaków - Krywań. Śniegu jest niewiele, pogoda dopisuje, a ludzi spotykamy tylko kilku. Bardzo udana wycieczka. 

Podsumowanie 2013 roku - przegląd działań i zdjęcia poglądowe. Szczegółowe relacje osobno, link w tytułach.

Następnego dnia po wejściu na Baranie Rogi ponownie podchodzimy do Terinki i atakujemy Pośrednią Grań. Niestety warunki śniegowe są bardzo złe - mnóstwo czasu zajmuje nam dotarcie na przełęcz za Żółtą Ścianą, a następnie przejście krótkiej grani doprowadzającej do Ławki Doubkego. Ta okazuje się mocno zabita śniegiem więc w końcu odpuszczamy dalszą walkę i zaliczamy odwrót.

Razem z Adamem i Ryśkiem wybieram się pod koniec roku na dwa dni w Tatry. Do kolekcji zimowej planujemy dorzucić dwa szczyty z rejonu Doliny Małej Zimnej Wody - Baranie Rogi i Pośrednią Grań. Zaczynamy od pierwszego - w planach mamy wejście nie najłatwiejszą trasą a jedną z dróg wspinaczkowych - Baranią Drabiną (słow. Baraní rebrík). Podchodzimy pod żleb, tutaj jednak w wyniku nieporozumienia rozdzielamy się - Rysiek wchodzi w stromy lód, ja na żebro, a Adam postanawia jednak wrócić na drogę normalną, przez przełęcz. Nie jesteśmy tego dnia zgranym teamem 😉.

Zaraz na początku kalendarzowej zimy wybieramy się z Ryśkiem na drugi najwyższy szczyt Tatr - Łomnicę. Trudności napotykamy tylko w zalodzonym żlebie pod szczytem, poza tym idzie szybko i sprawnie.

Jesienna wycieczka z Ulą i Ryśkiem. Dochodzimy na Szeroką Przełęcz Bielską zielonym szlakiem, następnie kierujemy się na wschodnią grań. Piękne jesienne klimaty.

Zdjęcia z jesiennej wycieczki  z Ulą na Koprowy Wierch.

Dzień po wejściu na Pelmo napieramy dalej - tym bardziej, że to ostatni dzień w Dolomitach podczas tegorocznego wyjazdu. Tym razem jedziemy pod bardziej oddalony masyw - Pale di San Martino. Podjeżdżamy kolejką i rozdzielamy się - ja idę na ferratę Bolver-Lugli, Ula na drogę normalną prowadzącą pod Cima Vezzana. Ferrata bardzo przypada mi do gustu - jest to była droga wspinaczkowa, więc tak jak lubię, metalowy drut można używać tylko do asekuracji a chwytów i stopni szuka się na skale. Po sprawnym przejściu ferraty spotykam Ulę na przełęczy, po krótkiej przerwie lece dalej by wejść na Cima Vezzana - najwyższy szczyt masywu. Na ostatnią kolejkę niestety nie zdążamy, dlatego też czeka nas żmudne i wcale niełatwe zejście.

Zauroczony Monte Pelmo postanawiam zdobyć ten szczyt 😊 Do schroniska położonym u stóp góry docieram razem z Ulą, w ścianę wchodzę już sam. Do pokonania mam słynną Półkę Balla, nazwaną tak na cześć pierwszego zdobywcy Pelmo. Jej przejście dostarcza dużo emocji – trawers ściany jest bardzo „powietrzny” i trzeba uważać na każdym kroku, tym bardziej gdy się nie asekuruje. Po wyjściu na płaskowyż jest już łatwiej, bojąc się czy pogoda wytrzyma zasuwam do góry ile sił w nogach. Na szczycie spotykam parę przewodników, ucinam krótką pogawędkę, proszę o zdjęcie i gonię w dół – czeka mnie ponowne przejście Półki bo jest to jedyna „normalna” droga wyprowadzająca ze ściany. Przy schronisku dołączam do Uli, jemy obiad i pijemy pyszną włoską kawę, po czym kolejny raz już po ciemku docieramy do wynajętego mieszkania.

Po wejściu na Moiazzę czas na wizytówkę regionu – Civettę. Wyruszam razem z Ulą ale pod ścianą rozdzielamy się – ona idzie dalej drogą normalną, ja skręcam w ferratę Alleghesi. Jest dość późno, dlatego też na ferracie nie spotykam nikogo – dzięki temu działam jak w transie i szybko posuwam się do góry. Co dla mnie ważne – tam gdzie to możliwe wspinam się klasycznie, żelaza używając jedynie do asekuracji i w ten sposób dochodzę aż na szczyt. Tutaj szybka fotka i schodzę do schroniska poniżej, gdzie dołączam do Uli. Razem schodzimy drogą normalną, przyrządzamy kolację na wielkim głazie i już po ciemku schodzimy do naszej miejscowości.

Na pierwszy cel obieramy masyw Moiazza . Wspólnie z Ulą przechodzę ferratę Constantini Ovest, a następnie sam wybieram się w kierunku szczytu, po drodze przechodząc krótką Cengia Angelini. Pod samym wierzchołkiem trochę się gubię i w konsekwencji zmuszony jestem do przewspinania krótkiego kominka. Udaje się i widokami z góry delektuję się w samotności.

Wracamy z Ulą w Dolomity, tym razem lądujemy w Val di Zoldo, bardzo ładnej dolinie u stóp Civetty. Wynajmujemy apartament z pięknym widokiem - z jednej strony Monte Pelmo, z drugiej Civetta. I działamy intensywnie - korzystając z pogody udaje nam się zrobić coś ciekawego w każdy dzień. Relacje z poszczególnych akcji w linkach poniżej. W tym miejscu zdjęcia niesklasyfkowane.

Finał akcji "Korona Tatr" - zarówno mi, jak i Ryśkowi do kompletu brakowało tylko Durnego, dlatego też kończymy temat razem. Nocujemy w Starym Smokovcu, rano wraz z Adamem i Olkiem podchodzimy do Chaty Teryho. Olek rusza na Czerwoną Ławkę, nasza trójka natomiast na Pysny Stit, jak nazywają nasz cel Słowacy. Na wierzchołku meldujemy się dość szybko i oczywiście gratulujemy sobie wzajemnie skompletowania WKT. Mamy ochotę na dodatkowy mocny akcent, dlatego też wiążemy się i planujemy przejść granią na Łomnicę. Niestety zaraz na początku zjeżdżamy w złą stronę i zapychamy się w trudnym miejscu, przez co tracimy mnóstwo czasu i po powrocie na właściwą drogę musimy zrezygnować. Schodzimy więc z grani "skrótem" i mimo wszystko zadowoleni późnym wieczorem docieramy do samochodu.

Zapowiada się ładny weekend, dlatego też planuję zakończenie akcji pt. "Korona Tatr". Na niedzielę i Durny Szczyt umawiam się z Adamem i Ryśkiem, w sobotę jednak zaczynam od przedostatniej góry brakującej do skompletowania "Wielkiej Czternastki" - Kieżmarskiego. Działamy w 4 osoby - Ula i dwójka Tomków. Cały dzień towarzyszą nam chmury więc widoki są średnie, na szczęście nie pada i osiągamy nasz cel. Po zejściu ja zostaję w Smokovcu i udaję się do pensjonatu w którym czekają Adam i Rysiek, natomiast Ula z Tomkami wracają do domów.

Zbieramy ekipę z FTG i razem ruszamy na Staroleśny. Wybieramy drogę z Polskiego Grzebienia przez Małą Wysoką i dalej granią na szczyt. Wchodzimy po kolei na każdy wierzchołek Bradavicy i zadowoleni wracamy do Doliny Wielickiej przez Zwodną Ławkę.

Kolejny szczyt do kolekcji Wielkiej Korony Tatr. Rysiek zabiera mnie w nocy prosto z imprezy więc muszę dobudzić się na podejściu :) Przez to też błądzimy początkowo w masywie Żłobistej i Rumanowego i musimy wykonać duży trawers by dostać się na właściwą drogę. Grań na szczyt pokonujemy szybko by zdążyć przed burzą, nie udaje się to jednak więc zmuszeni zostajemy schować się pod skałami niedaleko wierzchołka. Ulewa jest gwałtowna, na szczęście dość prędko mija i możemy zacząć zejście do Złomisk. Później ponownie robi się upalnie więc szybko wysychamy :)

Foto-relacja z wyjścia na Pośrednią Grań wariantem od Pięciu Stawów Spiskich - przez Ławkę Doubkego.

Razem z Bartkiem wybieramy się na nasze pierwsze tatrzańskie wspinanie. Na celownik obieramy Mnicha, który od pierwszych wycieczek w Tatry przyciągał wzrok i kusił by kiedyś się na niego wspiąć. Ponieważ nie mamy swojego sprzętu, bierzemy kości i heksy z KW, linę pojedynczą i tak, dość skromnie wyposażeni, udajemy się na Drogę Klasyczną. Na podejściu dopada nas deszcz, nie zrażamy się jednak i mimo wilgotnej ściany rozpoczynamy wspinanie. Prowadzę całą drogę, na ostatnim wyciągu płacę jednak frycowe i przesztywniam linę, co mocno nas opóźnia. W końcu jednak szczęśliwi meldujemy się na szczycie!

Tym razem na jeden z wysokich off-roadów tatrzańskich wybieram się razem z Ulą. Podchodzimy od Wyżnich Hagów i u progu Doliny Batyżowieckiej skręcamy w zbocza Kończystej. Częściowo idąc granią, częściowo pod nią, docieramy na szczyt i zaliczam obowiązkowe Kowadło :) Schodzimy do Doliny Stwolskiej i z powrotem do Hagów.