Daniem głównym krótkiego wielkanocnego pobytu na Sardynii była droga uchodząca za jedną z najwspanialszych na wyspie, autorstwa mistrza Pioli - Sette anni di solitudine (6c+/7a 390m) na Punta Giradili. Siedem Lat Samotności z powodu dużego ciągu trudności jest linią całościowo bardziej wymagającą niż znane nam już sąsiednie klasyki o teoretycznie wyższej wycenie jak Wolfgang Gullich (7a), Mediterraneo (7a+), nie mówiąc o nowej promocyjnej Crysalis by Grenke (7a+). Nastawiając się na klasyczne przejście całości trzeba liczyć się ze sporym wyzwaniem i być bardzo skutecznym – wielokrotne powtórki raczej nie wchodzą w grę, szczególnie jeżeli wspinamy się w słoneczny dzień.

Kolejna wizyta w miejscu oferującym najlepsze wspinanie wielowyciągowe poza sezonem w Europie czyli na Sardynii! Tym razem tylko cztery pełne wielkanocne dni, świetnie jednak wykorzystane – na trzy piękne drogi i dzień plażowania 😉. Pierwszego dnia wybieramy się na położony niedaleko Cala Gonone nadmorski klif Biddiriscottai by rozruszać się na 5-wyciągowym, nietrudnym ale pięknym klasyku - Oceano mare (6b+ 180m). I warto było bo wspinanie jest ciekawe i zróżnicowane oraz w dość równych trudnościach, obicie bardzo dobre (re-bolting w 2022), a widoki świetne. Zdjęcia całkiem tego nie oddają bo tego jedynego dnia mieliśmy jeszcze pochmurnie ale uwierzcie i wybierzcie się mając okazję!

Lehotske skaly to niewielki rejon ukryty wysoko na zalesionym wzgórzu nad wioską Nova Lehota, między miejsowościami Handlova i Żar nad Hronem. Kilka andezytowych ścian (przypominających te w Kalamarce) o wysokości 10-15 metrów i zachodniej wystawie oferuje w sumie ponad 40 linii, z których kilkanaście zasługuje na polecenie. Przeważają drogi o niskiej wycenie (V do 6b, choć są i pojedyncze 7b, 7c), trzeba jednak wziąć poprawkę min. 1-2 stopnie do góry oraz dość odległe wpinki i nie zawsze idealnie czystą skałę. Z tego powodu miejscówka polecana jest raczej eksploratorom szukającym ciszy i samotności oraz odrobiny przygody w pionie 😉. Opis dojścia oraz rysowane schematy znajdziemy TUTAJ, dobre topo - na 27 Crags. W galerii poniżej trochę fotek.

W Tatrach po lekkiej odwilży zrobiły się dobre warunki na alpiniady prowadzące wysokimi wschodnimi i zachodnimi ścianami. Postanawiamy wykorzystać to z Szymonem by odhaczyć z listy pozycję, która czekała na to latami – Drogę Stanisławskiego prowadzącą Prawym Filarem na Pośredni Gerlach. Pokonywana również latem (V) linia, zimą pretendować może do miana klasyka, oferuje ok. 800m zróżnicowanego terenu - śnieżne kuluary, trawiaste ścianki i żlebiki podlane lodem ale i kilka czysto skalnych wyciągów w okolicy zimowej czwórki i piątki, z jednym wyraźnie trudniejszym fragmentem zasługującym wg nas na M5+. Oczywiście jak to na rozległy filar przystało jest sporo wariantów, zarówno podwyższających jak i obniżających trudności.

Sobota to nasz trzeci dzień wspinania na klubowym obozie i zgodnie z planami przeznaczamy ją na dłuższą przygodę. Wyżej położone ściany z powodu znacznego zagrożenia lawinowego odpadają, z naszej listy wyciągami więc położoną naprzeciwko schroniska i dobrze widoczną z jego okien drogę Kantem Komina Stanisławskiego, znaną pod słowacką nazwą Hrana Weberovky (M5+, ok. 550m). Zimowy klasyk wyprowadzający na Złotą Basztę (słow. Bocekova veža) oferuje kawał ładnego wspinania w różnorodnych formacjach, logicznie lawirując przez duże urwisko. Przy dobrych warunkach (płyty, trzymający śnieg) droga nie przedstawia wysokich trudności technicznych oraz zapewnia dobrą asekurację, polecana jest jednak sprawnym i doświadczonym zespołom.

Drugiego dnia klubowego obozu, mając w planach główny cel nazajutrz, decydujemy się na krótką drogę o drytoolowym charakterze – Rebel (VI, ok. M6- OS) na Skrajnym Kieżmarskim Strażniku. Patrząc na nagromadzenie letnich piątek i szóstek na topo oraz czytając opisy na Drytoolingu i Na Jednej Linie nastawiamy się na nielekką przeprawę, okazuje się jednak że przy dobrych warunkach jakie panują (czyste płyty, odkryte trawy, dobry śnieg) wspinanie jest przystępne jak na słowackie standardy, a asekuracja komfortowa. Dodając do tego urodę niektórych odcinków, drogę z pewnością polecam jako jedną z lepszych wśród robionych do tej pory przeze mnie linii kończących na Niemieckiej Drabinie.

Zima w ostatnich tygodniach nie rozpieszczała dobrymi warunkami, na szczęście jednak piękna pogoda zawitała w Tatry w najlepszych możliwym momencie – rozpoczęcia klubowego obozu w Dolinie Kieżmarskiej. Jedenasty zimowy (a już 34 z kolei) obóz który miałem przyjemność koordynować zgromadził ponad 30 osób. Z powodu mocnego opadu śniegu w poprzednich dniach odległe cele trzeba było sobie odpuścić, na północnej ścianie Małego Kieżmarskiego wiatr pięknie „wyczyścił” jednak płyty i trawy oraz utwardził śnieżne fragmenty. Na rozruch po podejściu pierwszego dnia postanowiliśmy jednak z Marcinem i Szymonem pogrzać się jeszcze w Słońcu i rozruszać na letnim kursowym klasyku - Filarze Puškaša (V, 300m) na Skrajnej Rzeżuchowej Turni.

W Tatrach mocno mrozi, za cel z Szymonem obieramy więc ścianę gdzie złapiemy trochę Słońca – wschodnią wystawę Ważeckiej Turni (słow. Ostrá veža). Na opracowanej przeze mnie liście polecanych dróg (TUTAJ) widnieją tutaj dwie pozycje – kuszący pięknym zacięciem na ostatnim wyciągu Hod Cepinom (M7-) i linia autorstwa Maćka Ciesielskiego i Kuby Radziejowskiego, Mas que nada (6+). Finalnie zachęceni informacją o pięknym kluczowym odcinku z dobrą asekuracją oraz unikalnym wyciągu z pęknięciami w płycie wybieramy tą drugą. Na sobotnich zawodach Crack’ów Fest nie przypuszczałem jeszcze, że dzień później przyjdzie ponownie klinować ręce, ale tym razem w zalodzonych rysach 😉.

Z Moka do którego z Michałem i Szymonem zmierzaliśmy dostajemy info, że ściany zaklejone śniegiem, zmieniamy więc plany na coś pewniejszego. Po słowackiej stronie niżej położone ściany suche, słonecznie i z lekkim mrozem – wyciągamy więc z listy pozycję dobrą na takie warunki, Bumerang (M7+) na Skrajnym Solisku. Droga mimo niewielkiej długości oferuje zajmujące wspinanie na własnej asekuracji od początku do końca i nie dziwi, że mimo iż uklasyczniona zimowo została dopiero w 2024 roku (latem 2019) zyskuje status drytoolowego klasyka. Po trzech piątkowych wyciągach w płytach o mocno letnim charakterze danie główne to dwa wyciągi M7+. Szczególnie drugi z nich to prawdziwa tatrzańska perełka – przewieszone zacięcie z cienką rysą wpadło mi w oko już kilka lat temu podczas przejścia letniego klasyka (Kantu) tuż obok.

Tym razem na miejsce tradycyjnego już świąteczno-noworocznego wyjazdu wspinaczkowego wybieramy Majorkę. Wyspa słynie co prawda z najlepszych w Europie rejonów DWS (deep water solo), znajduje się na niej również całkiem sporo tradycyjnych sektorów sportowych, a na niektórych z nich lub w pobliżu dostępne są również drogi wielowyciągowe. I choć niezbyt sprzyjająca aura pokrzyżowała nieco plany, podczas pobytu udało odwiedzić się kilka rejonów i popróbować lokalnych klasyków. Poniżej nieco informacji oraz subiektywnych spostrzeżeń i trochę zdjęć z polecanych dróg.